Straum

Deg, deg, deg, og deg. Kvar og ein og kvar for seg blir dei synlege når dei kjem imot meg på perrongen. Som fiskar vakar i vatnet. Ansikta er kronblad mot ei mørk og fuktig grein.

Drøv

Kveg løftar klauven matt frå tastaturet. Han stiller seg ved vindauget. Vrengjer globusauga. Dirrar som fangar i eit nett av usagte samanhengar. I ein annan etasje, også aleine, speler Kvige sørgefløyte. Vegger og dører skjelv til tonar tunge av individualitet og lengsel. Kveg høyrer og tenkjer. Han plantar blikket i taka over byen, drøymer om gras og somrar som enno er ubekymra lange. Han ser for seg lykka, utygd, nærande, opp og ned, omatt, stadig gjentatt, grønn tvers igjennom, mellom mage og svelg.

Dromedar

Det finst ein stad der dei som jobbar og bur, ikkje tar høgde for at menneska er som dei er. Ute er det pistrande kaldt. Vêret ramlar inn som store, våte klossar. Dørpumpa har ikkje fungert så lenge eg kan hugsa. Folk kjem og går, kjøper kaffe, låner nøkkelen til do, ser til ei barnevogn. Dei fleste lukkar etter seg.

Ein heilag stad

Ein heilag stad, ikkje langt frå Voss, skal snøen falla heile levetida mi igjennom. Tørr og knitrande still skal den dekkja jorda lik den herlegaste død. Måtte stader som dette bli større og fleire, uforstyrra av vår mørke intelligens. Der verda kan bli rennande og grønn, så kvit igjen.

Nattland II

Baklengs i biografien finst ein annan by – eit Shangri-la eg reiser til i søvne. Der er landskap som lagrar barndom og intakte håp. Drøymde stader følgjer reglar i ein utopisk økonomi.

I nattlands nirvana er menneska uskadelege for kvarandre. Dei driv vekselbruk med broccoli og hestehov, og verdset både pynt og nytte. Dei ernærer seg på ein diett med rikeleg av fiber og vatn, og i skrittet luktar dei mildt vanilje.

Fjerten eg sleppte i heisen hit ned, har lokka til seg folk frå mellometasjane. Langs vegen attende står det nye fasadar. Det er ein annan stad eg flyttar til.

Mørke strek av asfalt rissar opp figurar eg skal leva inne i. Kan vi kle opp vilkåra som omgir oss? Ta med fargar og tekstur. Grav fram stranda under reguleringsplanen. Eg har restar av kjærleik og vil laga ein collage av liv i lag med deg.

Nattland I

I klagemåla mot det som finst i vaken tilstand, har eg sjølvsagt rett. Nestekjærleiken er lokal, gatene for breie, lufta grå og full av støy. Borgarane sit for mykje inne, og eigedomsmeklarane har balletak på estetikken. Menneska har bytta draumar mot konsum. Eg sjølv er altfor gretten.

Hepatica nobilis

Blant legghår og skjegg veks blåveisen fram. Hestehoven sprengjer seg opp gjennom asfalt og er gul i ei verd som var grå. Gartnaren kultiverer og klassifiserer, teiknar meiningsfulle grenser for menneskehannens revir. Eit nytt repertoar av samanlikningar skal gjelda no når det er vår. Nokre bruker namn som Hepatica nobilis der eg knapt såg at det var liv.