Tung/lett

Han slo blikket ned.
Han hadde eit flygel i kvart auge.

Dauv og stum

Åh, så vakkert allting kunne vera –
om eg berre var dauv!
Om eg kunne flyta på dagslys og lukt
og tenkja på lufta som meir enn eit tomrom,
om eg verkeleg sansa handa som eg trykkjer,
og kjende pusten til menneska i nakken min,
men slapp å høyra
at dei er idiotar!

Ta-di, dam-ta-ri-ta!

Så vakkert allting kunne vera –
om eg også var stum!
Om eg kunne byggja høge tankemurar
og bu ein stad der løgner ikkje kjem til uttrykk,
om eg kunne smi ei glødande sanning
og dømma myndig om folk og fenomen!
Om eg ikkje kunne vita
at det vakre som er mitt,
kan seiast like stygt som alle andres.

Ta-di, dam-ta-ri-ta!

Rest av vatn

Slo med spolen,
skar handa mi med kanten av ein finne
– pressa ein rest av vatn gjennom gjellene.
Sprella, kasta seg rundt
i eit rasande håp
om ei elv som flyt tyngre
mot eit hav meir definitivt
enn begge oss.

Straum

Deg, deg, deg, og deg. Kvar og ein og kvar for seg blir dei synlege når dei kjem imot meg på perrongen. Som fiskar vakar i vatnet. Ansikta er kronblad mot ei mørk og fuktig grein.

Drøv

Kveg løftar klauven matt frå tastaturet. Han stiller seg ved vindauget. Vrengjer globusauga. Dirrar som fangar i eit nett av usagte samanhengar. I ein annan etasje, også aleine, speler Kvige sørgefløyte. Vegger og dører skjelv til tonar tunge av individualitet og lengsel. Kveg høyrer og tenkjer. Han plantar blikket i taka over byen, drøymer om gras og somrar som enno er ubekymra lange. Han ser for seg lykka, utygd, nærande, opp og ned, omatt, stadig gjentatt, grønn tvers igjennom, mellom mage og svelg.

Dromedar

Det finst ein stad der dei som jobbar og bur, ikkje tar høgde for at menneska er som dei er. Ute er det pistrande kaldt. Vêret ramlar inn som store, våte klossar. Dørpumpa har ikkje fungert så lenge eg kan hugsa. Folk kjem og går, kjøper kaffe, låner nøkkelen til do, ser til ei barnevogn. Dei fleste lukkar etter seg.

Ein heilag stad

Ein heilag stad, ikkje langt frå Voss, skal snøen falla heile levetida mi igjennom. Tørr og knitrande still skal den dekkja jorda lik den herlegaste død. Måtte stader som dette bli større og fleire, uforstyrra av vår mørke intelligens. Der verda kan bli rennande og grønn, så kvit igjen.