Flanellograf

Dessert

2011-03-27T08:31:00.000-07:00

Ein krøll av dynetomt trekk – eit forkasta skinn i fotenden av senga. Eg har vippa det heilt av, men sveittar likevel. Det er altfor varmt til å ha noko over seg no. Sommaren kjenner ikkje sine eigne grenser og fyller rommet som ein klam dessert. Eg svever over madrassen. Roterer om min eigen akse. Du er også uroleg. Lufta vi pustar, er til å tyggja.

Til og med eselet i nabohagen, høyrer eg, synest at det er for varmt. Det prustar og sparkar i bakken iblant. Eg har i det minste vatn. Eg plantar den eine handflata i madrassen og løftar overkroppen som ein doven orm. Eg strekkjer meg over kroppen ved sida av meg og grip etter vassflaska på nattbordet. Ho sukkar, og eg høyrer at det ikkje er eit sukk frå eit sovande menneske. Eg er like over henne og ser at ho opnar auga. Ho strammar leppene til ein grimase – eit tafatt smil. Eg speglar uttrykket hennar. Dette handlar om ikkje å få sova.

«Vad vill vi egentligen med varann?» spurde ho. Närhet till en annan människa, tenkte eg – også dette på svensk. «För dig kunde jag lika gärna vara vem som helst,» heldt ho fram.

Vi låg på rygg og kikka i taket. Middelhavet utanfor er eit stille, brummande orgelpunkt heile natta igjennom. I ein luftigare oktav plystrar mopedane forbi, med ujamne, stadig lengre mellomrom. Det slamrar i døra hos ein granne.

Eg sette flaska til leppene, fylte fjeset med vatn og grov det ned i magen hennar. Eg heldt henne fast, spissa munnen og sleptte laus ein storm frå lungene – store, kilande bobler. Ho hiksta, byksa rundt og protesterte. Vi lo så det skrangla i innvollane.

Vatnet oversvømte navlen og rann utover hoftene. Så låg vi med kvarandre enda ein gong.

Induksjon

2010-01-15T01:56:00.000-08:00

Eit lysare felt på himmelen i aust
gir støtte til hypotesen om
ein morgon
som ikkje gir opp.
For du skal alltid vakna
til framhald og ei evig sol – ja, til uhindra liv!
Slik tenkjer ein gjerne når metoden er induktiv.

Tung/lett

2009-11-16T07:51:00.000-08:00

Han slo blikket ned.
Han hadde eit flygel i kvart auge.

Dauv og stum

2009-10-22T01:45:00.000-07:00

Åh, så vakkert allting kunne vera –
om eg berre var dauv!
Om eg kunne flyta på dagslys og lukt
og tenkja på lufta som meir enn eit tomrom,
om eg verkeleg sansa handa som eg trykkjer,
og kjende pusten til menneska i nakken min,
men slapp å høyra
at dei er idiotar!

Ta-di, dam-ta-ri-ta!

Så vakkert allting kunne vera –
om eg også var stum!
Om eg kunne byggja høge tankemurar
og bu ein stad der løgner ikkje kjem til uttrykk,
om eg kunne smi ei glødande sanning
og dømma myndig om folk og fenomen!
Om eg ikkje kunne vita
at det vakre som er mitt,
kan seiast like stygt som alle andres.

Ta-di, dam-ta-ri-ta!

Rest av vatn

2009-08-22T15:12:00.000-07:00

Slo med spolen,
skar handa mi med kanten av ein finne
– pressa ein rest av vatn gjennom gjellene.
Sprella, kasta seg rundt
i eit rasande håp
om ei elv som flyt tyngre
mot eit hav meir definitivt
enn begge oss.

Straum

2009-05-26T03:11:00.000-07:00

Deg, deg, deg, og deg. Kvar og ein og kvar for seg blir dei synlege når dei kjem imot meg på perrongen. Som fiskar vakar i vatnet. Ansikta er kronblad mot ei mørk og fuktig grein.

Drøv

2009-02-15T10:04:00.000-08:00

Kveg løftar klauven matt frå tastaturet. Han stiller seg ved vindauget. Vrengjer globusauga. Dirrar som fangar i eit nett av usagte samanhengar. I ein annan etasje, også aleine, speler Kvige sørgefløyte. Vegger og dører skjelv til tonar tunge av individualitet og lengsel. Kveg høyrer og tenkjer. Han plantar blikket i taka over byen, drøymer om gras og somrar som enno er ubekymra lange. Han ser for seg lykka, utygd, nærande, opp og ned, omatt, stadig gjentatt, grønn tvers igjennom, mellom mage og svelg.

Dromedar

2009-02-15T10:01:00.000-08:00

Det finst ein stad der dei som jobbar og bur, ikkje tar høgde for at menneska er som dei er. Ute er det pistrande kaldt. Vêret ramlar inn som store, våte klossar. Dørpumpa har ikkje fungert så lenge eg kan hugsa. Folk kjem og går, kjøper kaffe, låner nøkkelen til do, ser til ei barnevogn. Dei fleste lukkar etter seg.

Ein heilag stad

2008-11-03T12:20:00.000-08:00

Ein heilag stad, ikkje langt frå Voss, skal snøen falla heile levetida mi igjennom. Tørr og knitrande still skal den dekkja jorda lik den herlegaste død. Måtte stader som dette bli større og fleire, uforstyrra av vår mørke intelligens. Der verda kan bli rennande og grønn, så kvit igjen.

Nattland II

2008-05-20T13:49:00.000-07:00

Baklengs i biografien finst ein annan by – eit Shangri-la eg reiser til i søvne. Der er landskap som lagrar barndom og intakte håp. Drøymde stader følgjer reglar i ein utopisk økonomi.

I nattlands nirvana er menneska uskadelege for kvarandre. Dei driv vekselbruk med broccoli og hestehov, og verdset både pynt og nytte. Dei ernærer seg på ein diett med rikeleg av fiber og vatn, og i skrittet luktar dei mildt vanilje.

Fjerten eg sleppte i heisen hit ned, har lokka til seg folk frå mellometasjane. Langs vegen attende står det nye fasadar. Det er ein annan stad eg flyttar til.

Mørke strek av asfalt rissar opp figurar eg skal leva inne i. Kan vi kle opp vilkåra som omgir oss? Ta med fargar og tekstur. Grav fram stranda under reguleringsplanen. Eg har restar av kjærleik og vil laga ein collage av liv i lag med deg.

Nattland I

2008-05-20T13:48:00.000-07:00

I klagemåla mot det som finst i vaken tilstand, har eg sjølvsagt rett. Nestekjærleiken er lokal, gatene for breie, lufta grå og full av støy. Borgarane sit for mykje inne, og eigedomsmeklarane har balletak på estetikken. Menneska har bytta draumar mot konsum. Eg sjølv er altfor gretten.

Hepatica nobilis

2008-03-26T04:01:00.000-07:00

Blant legghår og skjegg veks blåveisen fram. Hestehoven sprengjer seg opp gjennom asfalt og er gul i ei verd som var grå. Gartnaren kultiverer og klassifiserer, teiknar meiningsfulle grenser for menneskehannens revir. Eit nytt repertoar av samanlikningar skal gjelda no når det er vår. Nokre bruker namn som Hepatica nobilis der eg knapt såg at det var liv.

Slummer

2008-03-26T03:55:00.000-07:00

Haight-Ashbury – eg veit ikkje sikkert kor det er. Eg går gjennom Castro og tenkjer ingenting spesielt. Timothy Leary, magien din er veike greier imot morgonskodda. Disen frå havet gjer meg akkurat så døsig som eg ønskjer. Eg søv vekk heile ferien og gløymer å gå på fest.

Frå vakne timar hugsar eg ein sykkeltur, eit rundstykke med masse pålegg, bønnespirar, sterk sennep, lobbyen i eit hotell. Ein tiggar som skulle ta ein buss. Bratte bakkar. Elektromotorar med dreiemoment som gjer dei uavhengige av gir.

Lagring

2008-03-19T00:46:00.000-07:00

Arkivaren tenkjer på arkeologar i framtida, brannmannen på englar, havet vil bli damp og skyer, regnet vil vera hav. Eg pønskar ut stillingar å liggja i skulle eg bli offer for eit nytt Pompeii. Mo i Rana kan brenna. Datalagringsdirektivet er ein avgud med demens.

Måltid

2008-02-13T22:54:00.000-08:00

Fenomena over meg skal også gå til grunne. Og eg sjølv er eit måltid som ligg under torva. Bakteriekulturar, makk og sopp tærer og ernærer seg på min døde kropp. Eg skal attende, blir til jord; eg smuldrar opp. Men kor vederkvegande å vita at undergangen min er ein velsigna overgang for alle andre!

For over bakken er det tidleg vår i vente. Teoriar oppstår og blir tilbakeviste. Nye likevektstilstandar ryddar plass for klodens framtidsvariantar. Artar som liknar noko på oss gamle, skal ta over.

Metempsykosen er mi største trøyst. Ein sprukken tånagl plagar meg no, men ber sporen i seg til ein heksering av kantarellar neste haust. Ei gran skal slå rot i skyggen av hjartet mitt. Eg ser det for meg når det skjer: Restar av meg sjølv, organisk skrammel, stinkande og fælt, idet det blomstrar opp, får røter og stengel, grønne blad og knopp. Eg skodar over jorda, faldar meg ut mot lyset. Eg dukkar opp som deg – ein liten blome; eit minne om ein kropp vi saman tok næringa frå.

Men du skal òg forsvinna. Og når du visnar, skal eg atter liggja der aleine. Inn i tomme æva skal eg ropa etter deg, slik dei døde har for vane. Utan lyd og nesten urørleg.

Damask

2008-02-13T22:52:00.000-08:00

Hadde eg himmelens mest intrikate broderi
eller kanskje ein flik av kosmisk damask,
skulle du hyllast inn, vera fange, vera mi.
Og all tekstilen som du kler deg i,
skulle etsast bort med smask.

(fritt etter W.B. Yeats)

Sånn

2008-02-02T09:04:00.000-08:00

Snøen fell og dekkjer til, men altfor, altfor lite. Når flaumen kjem og riv eit lag av jorda, tar han ikkje med seg det du vil bli kvitt.

I begge endar av den første kaffekoppen, i pendlarfjesa på perrongen, i ditt eige, ubarberte ansikt: Alle stader herskar kjensla av å ha det sånn. I det du skriv og seier, i alt du les og høyrer, som ein dupp som flyt i glaset ditt: Alltid er det sånn du møter.

Sånn ser dagar ut som manglar botn. Sånn er lyden av nålene som fell igjennom deg. Sånn er ulinga frå kulturen. Støyen inni deg er også sånn. Sånn er smaken som aldri forsvinn, eller kanskje lukta av ein skit i barten. Sånn er kjensla av at kvar ein del på kroppen din er knulla sund frå alle kantar, pult i tusen knas, fucked i fillebitar, gjort til offer av eit ukjent og usynleg vesen. Sånn er kjensla av at det skal skje igjen. Eit ekstra syndefall vart deg til del. Sånn er tid og rom fylt opp med døde metaforar.

Med eit klynk som ditt kan verda ta slutt. Måtte vegane snø ned og annan infrastruktur bli tatt av ras. Når kjensla av å ha det sånn blir større enn du rommar, skal landskapet forsvinna, og du skal drukna i ei dyne. Gøym deg for tanken, snik deg unna, rug på sånn i eit språklaust reir. Vent på snø og vinter. Og endeleg ein dag kan sånn-kjensla luftast ut. Da skal du flykta innover i skogen, finna at du er i slekt med rotvelt og med skred. Så kjenner du ein dag, kan henda, at noko er annleis på eit vis. Iallfall ikkje sånn.

Sølv

2008-01-27T22:23:00.000-08:00

Morgonen bak deg hang rustraud i gardina. Inn gjennom vindauget braut seg ein rambukk av lys. Mellom meg sjølv og dagen utanfor stod du og var omrisset av broren min.

Dette er eit minne frå tida da bildekulturen låg gøymt i rullar av sølv. Menneska gjekk berrføtt, i like klede og mangla ikkje søvn. Dei levde nesten utan konsekvensar. To brør var enno stor og liten.

Eg såg deg frå sida. Raud. Ditt mørke hår og pene ansikt smurt inn med letten av eit dunkelt barnerom. Du vende blikket skrått ned mot noko som eg ikkje hugsar, meir tankefullt enn vel var rimeleg. Eit alvor som langt seinare vart ditt, sette sitt avtrykk på sekundet. Raudleg, passe undereksponert. Huda matt og luggen skinande. Nakne skuldrer, for vi hadde akkurat stått opp.

Du var eit godt motiv, men også gretten. Gretten, fordi bror din ikkje spurde. Han berre sette seg ned for å skriva, inne i eit gammalt kamera. Typisk nok er dette eit minne i ord.

Étoile

2008-01-25T00:56:00.000-08:00

Étoile sa at ho ikkje kunne sjå dei for seg, dagane eg har her heime. Étoile sa at det ikkje kler meg, det eg seier om meg sjølv. Orda eg bruker (og bokstavane), er rare, synest Étoile.

Stadig omatt og på nye måtar må vi formulera oss, vi to. Vi har språk og bakgrunn framand for kvarandre. Vi misforstår, blir misforstått. Går enda fleire rundar. Gir nesten opp iblant.

Når kroppar smeltar om og blir til spørsmålsteikn, er praten på sitt beste. Når eg kan ta i bruk eit smil eg kan på fransk.

Mellomrom, linje, sirkel

2008-01-10T23:45:00.000-08:00

I tida opplevd som geometri er mellomrommet staden med mest fortetting. Der linja frå måndag til måndag brytest og blir helg, finn det produktive individet trøyst i ein rangel eller ei reise; det kjenner på falden det skal bretta ut til nye dagar. Langs vegen frå byen du flyktar ifrå, til bygda du ikkje vender tilbake til, står fjella som kulisse, veltar viddene seg ut for deg til å trø på, og du etterliknar ein som leitar etter mjuke sider ved figurane.

Du står ved eit eksistensgeometrisk punkt og ringjer inn deg sjølv. Euklid gjorde greie for eigenskapane til sirkelen, men forklarte aldri kva som gjer den vakker.

Fargespor

2007-12-31T12:59:00.000-08:00

Istappar som sleggjer. Hevar seg frå taka over oss. Vaktar over årets siste natt. Restar av tid ber bod om dagane i vente.

På ein flekk av fuktig asfalt står Guds medvitarar og fyller rommet med pust og lys. Himmelens akselerasjon kan lesast av i deira fargespor. I kveld er dei fri frå tyngsla i å forstå det skapte. I kveld har dei del i blikket som ser at det er godt.

Symbiose

2007-12-19T08:13:00.000-08:00

Eg er ein maur. Eg har tatt meg inn på menneskehannens habitat. Han held baderomsgolvet varmt, slik at eg kan overleva vinteren. Vi tar vare på kvarandre, han og eg. Han har varme til overs og rikeleg med boltreplass for lille meg. Eg kliv opp i håra på menneskehannens legg, kjærteiknar verten min med lette insektføter, ser opp i ansiktet som heng høgt over meg, og undrar korleis han har det der han sit så lenge og så tankefull på dass.

Frostvev (desember)

2007-12-16T22:34:00.000-08:00

Frostvev av lys - berre eit blaff;
Eit nett av rim og greiner
på stillas av stansa sevje
held tida oppe og fyller den med natt;
Sei ikkje kva du meiner,
gi slepp på det å krevje;
Dette var ein dag, som no er over.

Løftar seg blankt frå graset

2007-12-08T06:50:00.000-08:00

I humanistisk lune løftar seg globusauge blankt frå graset og skodar dalen oppetter og nedetter i store, generaliserte sveip. Ikkje ukjent med sympati for det dei ser, og det som er gøymt i avstand og detaljar, søkjer dei innover etter tanken eller kjensla og utover etter kva det no er, om at dette, sånn og sånn, ukjent bygd og ukjent iblant att rive ned, er det som skal elskast, og her er mi adekvate evne, her hender laga for å gripa, her føter for å trø i ikkje oppgitt veg.

Lepper pakkar ut som dei aldri kunne lyden av bustader og interiør, dei som fyller golva, det dei ikkje seier, fortel om ordtuben tom og himmelkvelven tørrkvitt lerret klemmer som eit lokk ned over oss. Under her er alt som er.

Hylle

2007-12-07T02:00:00.000-08:00

Gap, hylle med undertøy, sokkar, varme trøyer og hårstrikk som du hadde heime hos meg. Her har du det att i ein pose, iblanda bittesmå bitar av hjartet mitt. Skapet står tomt og dirrar i klangen av han som enno er full av deg.

Olympus

2007-10-03T03:43:00.000-07:00

Innunder skrivepulten ligg det daude auget. Det har sett lauv som liknar det som dalar no, himmelformasjonar, tankefulle profilar, barn i klatrestativ, vatn som storknar nokre hundredelar av eit sekund, glade, uspurde personar, feriestader. Fanga fortid med framtid som formål.

Innunder skrivepulten ligg eit gammalt kamera. Batteria er daude, linsene støva ned. Verda er den same, berre eldre. Vatnet skal få flyta uforstyrra.

Blikkontrakt

2007-10-03T03:42:00.001-07:00

Du signerte ein kontrakt
med vage ord, men tunge blikk.
Det klirra i glas og bestikk.
Vart lovnader gitt?
Mens praten flaut, var mykje usagt.
Han interesserte seg for ditt.
Du likte det, fortalde enda litt.
Han varta opp med gyllen drikk,
Til gjengjeld fekk han makt,
og du er underkasta mistankens,
sjalusiens, kontrollens hermeneutikk.

Pronomen

2007-06-04T00:34:00.000-07:00

Han eller ho pirkar ei bok frå hylla. Han eller ho leitar etter eit bestemt sitat eller berre ei tilfeldig, slåande formulering. Men ingen har sagt det før, det som skal seiast. Han og ho, eller ho og han, eller han og han, eller ho og ho. Kombinasjonen er ny. Han eller ho er den første som er i lag med ho eller han.

Han eller ho plukkar frukt i butikken. Han eller ho skal gjera i stand eit måltid til ho eller han. Han og ho eller ho og han er utan synd eller lyte når dei er i lag. Dei et middag eller niste og har kvarandre til dessert.

Han eller ho må gå ifrå ho eller han for nokre timar eller ein heil dag. Han eller ho har eit ærend i tida mellom tida med ho eller han. Han eller ho lever i eit mellomrom av distraksjonar. Han eller ho lengtar til tida som forvinn. Han eller ho seier hei og held omkring ho eller han. Han eller ho snakkar altfor mykje. Han eller ho får sagt så altfor lite før han eller ho atter må gå ifrå ho eller han.

Han eller ho tar i bruk eit nytt pronomen. Verda kan gjerne ta slutt berre eg får samla alt eg tenkjer og vil, i dette ordet «du».

Ein annan

2007-06-04T00:32:00.000-07:00

Ein gong vart det som er lys og lyd og lukt og smak, skilt frå det som ser og høyrer, kjenner lukt, kjenner smak. Det som såg, såg noko anna enn seg sjølv når det såg. Det høyrde, og det som høyrde, var noko anna enn lyden det høyrde. Det låg inntil ein kropp som var ein annan enn den det sjølv var. Det budde i ei verd som ikkje var det same som det som budde i verda. Det drakk mjølk frå eit bryst, men sjølv var det verken mjølk eller bryst eller smaken av mjølk eller lukta og varmen frå brystet.

Her er mitt første smil.

Eg ser på dykk. Eg held blikket dykkar, og eg smiler. Eg er ein annan enn de er. Eg er ein annan enn alt som ikkje er meg.

Individmusikk

2007-05-09T23:26:00.000-07:00

Alle dørene er opne. Romma opnar seg velvillig for kvarandre og dannar eit hus. Menneskehannen står på badet og barberer seg.

Frå stua kjem det musikk. Volumet er skrudd opp slik at tonestraumen enno kan vera klar når han flyt inn til han som barberer seg. Røysta til songaren er svært uttrykksfull.

Menneskehannen nynnar mens han pirkar med høvelen i andletet sitt. Han bommar på tonane. Han syng surt. Han er klar over at han gjer seg best som publikum. Men no når han er aleine, finn han glede i å vera medskyldig i musikken. Han ser på seg sjølv. Han granskar nasen, munnen og auga som stikk fram frå ei klissete sky av barberskum.

Nasen min er ikkje spesielt pen, tenkjer han. Nasen er ikkje meg; han uttrykkjer ingen individualitet. Kva er det med munnen? Er det fordi eg taler og syng med han – rett nok skingrande og til glede berre for meg sjølv –, er det derfor eg identifiserer meg meir med munnen enn med nasen? Men auga? Eg ser etter meg sjølv i auga. Eg leitar etter botnen av mitt eige blikk. Heile verda er stengt inne i meg.

Menneskehannen ønskjer at han kunne visa fram den verda han har inne i seg. Han skrapar barberskum og skjegg frå andletet. Huset er fullt av tonar frå verda til ein annan

Å gå på veggen

2007-05-04T05:49:00.000-07:00

Eg vil ut. Det er så komplisert å gå på veggen.

Løvenskiold

2007-05-04T01:01:00.000-07:00

Eg veit godt kven han er,
han som eig skogen her
i lag med alvar og troll.
Men kva er eigarskap
når eg i ro og mak
kan farga snøen gul,
herr Løvenskiold?

Pastill

2007-04-27T00:37:00.001-07:00

Menneskehannen tar ein pastill. Han børstar flasset frå skulderputene, kremtar, reiser seg og går opp på podiet. Menneskehannen kjem med eit bod om glede, kan han forklara.

(Sanneleg seier eg dykk: Der nede i kroken står grillen. Grillen er alt god og varm, og her er vatnet som straks skal forvandlast til noko enda betre. For eg har stelt i stand til denne festen fordi eg mest av alt ønskjer at vi kan vera glade i lag.)

Menneskehannen tar hatten av hovudet. Han smiler lurt til forsamlinga og stikk neven ned i hatten. Han fiskar opp ei rotte. Forsamlinga ler. Menneskehannen er ein skøyar. Men sjølv ser han berre forvirra på rotta. Kor er duene? Kor er haren? Kor er grisen som skulle steikast heil?

Han prøver igjen. Også denne gongen fiskar han opp ei rotte. Han slengjer rotta til sides, og ho piler vekk og gøymer seg bak klaveret. Han er tydeleg irritert. Han krafsar på innsida av hatten, men det som dukkar opp, er enda ei rotte. Han bit tennene saman, han murrar sint og vrengjer hatten sin. Han ristar hatten, slår han brutalt mot låret, kakkar på den maltrakterte bremmen. Og rottene renn ut.

Frå hatten som han skulle hala grillmat, potetsalat, guacamole mv. ifrå, marsjerer det ein hær av rotter. Han brøler fortvilt, og i munnen hans dukkar kakerlakkane opp. Frå menneskehannens gap veltar krypa som forheksa oppkast.

Slik er det når eg vil gi dykk del i det som er godt. Om de svelt, har de alltids rotter de kan eta.

Infrastruktur

2007-04-20T03:56:00.000-07:00

Eit giftig frø er sådd i brystet mitt. Einsemda har tvinga seg på meg som eit vilkår. Ho har slått rot, ho spirer og skal stiga i meg; ho veks og skal falda seg ut slik plantar gjer – utan å vita at det er ugras dei er.

Eg tok konsekvensen, som det heiter. I fjor flytta eg vekk frå den larmande storbygda og ut til Nittedal. Eg søkte skog og likevekt. Her står eg tidleg opp og har verda nesten for meg sjølv.

Morgonen er kald og klar. Morgonen er kald og klam. Morgonen er pistrande og sur, men eg går han smilande i møte. Det er tidlegare enn nødvendig. Eg kunne ha sove, men gjer det ikkje, for eg skal i svømmehallen innan verda kviknar til.

Mens borgarane søv eller fyller kroppane med dagens første kaffekopp og siste nytt om kalamitetar og diplomati, smett eg gjennom den morgondorske infrastrukturen. Før byen har rigga opp denne dagens fiendskap mot meg, har eg lurt meg inn og vorte ein del av organismen.

Den heilage rygghårsmeditasjonen

2007-04-15T22:23:00.000-07:00

Ein flik av innsikt stod for meg. Eg sa: «Meister, eg blir gammal. På ryggen har eg uønskt hårvekst.»

«Er du einsam?» spurde han denne gongen. Som om det har noko med rygghår å gjera.

Meisteren kjem sjeldan med ferdigtygde løysingar. Aller helst stiller han spørsmål. Det er som å spela squash mot visdommen.

Meditasjon: Årsak og verknad hulter til bulter. Rygghåra er eit kjenneteikn på ungkaren. Han har ingen til å plukka dei vekk for seg. (Frigjerande tanke: Eg reiser heim til mor.)

Snakk

2007-04-14T08:05:00.001-07:00

Snakket startar med ein gjæringsprosess i bringa. Bak det urolege blikket er det ei forklaring. Nokre centimeter under hårveksten er det aktivitet. Kjevane rører seg. Det er eit symptom på snakket. Skjegget blafrar som ein vimpel og gjer kjeverørslene overtydelege. Luft skal inn og ut, og under kragen pumpar brystet som ei besjela myr. Mannen gir ifrå seg lydar òg.

Han dukkar opp i skogkanten og presenterer seg

2007-04-14T07:48:00.000-07:00

eg har budd i ein skog
ete folk og skamslått sau
men no er eg ute og spør etter tillit
stryk meg og klapp meg og klø meg i pelsen
det er nokså einsamt å gå omkring som brunbjørn
om berre Vår Herre skapte meg annleis!